OlcaytoCengiz.com

Whirlpool ECO-Fridge

Olcayto — Thu, 29 Apr 2010 22:16:27 +0000

Badillo Nazca Saatchi & Saatchi, Puerto Rico
Creative Director: Juan Carlos Rodríguez
Associate Creative Director: José Vallecillo
Art Directors: Cristina Burckhart, Alfredo Ledesma
Copywriter: Madeline Hidalgo
Photographer: Domino, Uruguay
Retouch: Carlos Nieves

Making of: Honda Hybrid – Let it shine

Tarihten ders alamamak…

Olcayto — Thu, 29 Apr 2010 20:42:53 +0000

Kaç zamandır aklımda yazmak bunu, bugün yeni peyzajı ile açığa çıktığını gördüm, aklıma geldi.

Ermeni sorunu, kadının toplumdaki yeri, laiklik.

Bitmeyen bir kaç tartışma konumuz değil mi? Halbuki bu soruların cevapları, İstanbul’da yaşayan milyonların aslında her gün gözünün önünde, üstelik şehrin; daha doğrusu Taksim’in göbeğinde, farkında mısınız?

Sabiha Ziya kimdir bilir misiniz? Hatta Sabiha Ziya Bengütaş. Peki; Pietro Canonica? Ya da Berç Keresteciyan? Bunlar kim mi? Taksim’in göbeğinde bulunan; “”Cumhuriyet Anıtı”nın önünden kaç kez geçtiniz?

Peki hiç durup baktınız mı, incelediniz mi?Pietro Canonica. Taksim’in ortasındaki Cumhuriyet Anıtı’nın mimarı. Kendi içinde pek çok aksaklık barındıran bu anıtın hatalarından değil içindeki detaylarından bahsetmek istiyorum size.

İstanbul’un ve hatta Türkiye’nin en önemli anıtlarından birisi olan Cumhuriyet anıtının; zamanında yapılması için en büyük bağışın bir ermeni tarafından, Berç Keresteciyan tarafından yapıldığını biliyor musunuz?

Bu anıt 4 tarafı tamamen anlamlı olarak oluşturulmuş bir anıttır. Anıtta Atatürk nereye bakmaktadır hiç dikkat ettiniz mi?

Atatürk Kültür Merkezi’ne.

Peki; anıtın üstünde iki kadın rölyefi olduğunu biliyor musunuz? Biri peçeli/çarşaflı, birisi saçı açık; çağdaş.

O çağdaş kadın rölyefinin; anıtla ilgili açılan yarışmayı kazanan, o zaman 22 yaşında gencecik bekar bir kız olan ve bu sebepten İtalya’ya yollanmak istenmeyen, Atatürk’ün kişisel emri ile Roma’ya yollanan Sabiha Ziya’ya ait olduğunu biliyor musunuz?

Ermeni bir vatandaşımızın maddi desteği ile, İtalyan bir mimar ile onun asistanlığını yapan gencecik bir Türk kızının elinden çıkmış, Türkiye Cumhuriyeti’nin öncesini ve geleceğini anlatan tek bir eser.

Çok büyüleyici değil mi?

Mesela; Sarayburnu’nda bulunan Atatürk Anıtı İstanbul’da ve yanılmıyorsam Türkiye’de yapılan ilk Atatürk anıtıdır. Ve eğer dikkatlice bakarsanız, Atatürk’ün sırtı batıya, yüzü Anadolu’ya dönüktür.

Bu bilinçli bir yerleşimdir.

Ha ama her anıtımız, bu iki anıt kadar şanslı değildir.

Misal, Beşiktaş’a her giden denizi görebilir. Bir kişi hariç. “Kaptan’ı Derya” Barbaros Hayreddin malesef otobüs duraklarına bakmaktadır…

Ha keza, Bodrum Turgut Reis’de; Turgut Reis’in büstü de denize sırtını dönmüştür.

Böyle detaylara, gerçeklere ve birikimlere sahip bir ulus olarak, bazı hallerimize katlanamıyorum… Ne mutlu ki benim gibi bunlara kafayı takan birisi daha var ki, O’nun sayesinde ben de öğreniyorum… Teşekkürler Sunay Akın.

Bu da böyle bir yazı olsun.

Son balo vals ve zeybek

Kelime Oyunu ve Nutymax

Olcayto — Wed, 28 Apr 2010 08:21:23 +0000

Önce bravo!

Efendim biz dün akşam karıcığımla bir yandan bilgisayarlarda bir şeyler yapıp bir yandan Kelime Oyunu’nu dinlerken, bir anda televizyondan gelen soruya kafaları kaldırdık;

“7 harfli sorularımıza geldiğimizde; Türkiye’nin taşan kremalı, taşan lezzetli gofretini arıyoruz”

Evet, cevap Nutymax.

Apar topar kalkıp fotoğrafı çektim, kusura bakmayın görselin abukluğu için. Ama bu ile fikri gölgelemiyor. Nefis bir ürün yerleştirme… Hayır reklamlarını zaten seviyordum, şu hareketi ile beni benden aldı.

Bugün ilk kez gidip Nutymax alacağım.

Bravo!

Dün sosyal medyada ne öğrendik?..

Olcayto — Wed, 28 Apr 2010 07:37:36 +0000

Sosyal medyada demek abartı olur, bir miktar Facebook daha çok Friendfeed diyelim.

Onur (Atahan); Ben&Jerry ile ilgili bir başlık açmış.

Onur’un yazdıklarını severim, kıvamında, dozunda yazar. Mesele zaten o değil, altında kopan fırtına. Ben uzun uzun yazmayayım mevzuyu, biliyorsanız biliyorsunuzdur, bilmeyenler de adı geçen feed‘den okuyabilir.

Bir markanın tamamen kendi içinde yaptığı bir uygulama hatası. Bu hatanın internete yansıması ile iş enteresan bir hal alıyor. Her şey bir kenara, tüm yazışmalar, karşılıklı tuhaf alttan almalar, ufuktaki potansiyel iş kapılarını kapatmak istememeler, b*k atıp attığı b*ka basıp yükseleyim derken ayağı kayanlar, alttan alta yaranayım yamanayım diyenler, yerinde tespitler, haklı gözlemler, doğru serzenişler…

Benim en fena gözüme batan mabadları olması gerektiğinden yukarıda duran bir kaç arkadaş oldu.

Ama ne öğrendik derseniz?

Sosyal medya tartışmaları; el feneri ile tavşan avcılığı gibi. “Öz” açığa çıkıyor, izleyici olarak kalabiliyorsanız, izleyin.
Misal, yukarıda bahsettiğim tartışmada sosyal medya konusunda uzman olduğunu, bu konuları çok iyi bildiğini söyleyen bazı kişilerin “Seeding” ve “Social Media Management” kavramlarının aynı olduğunu sandıklarını gördük. Yapmayın. Siz okuyun, ülkemizde halen yapıştırma duran bazı ünvan ve terimlerin ne olduklarını öğrenin.
Gazeteye ilan verseydiniz en fazla bir kaç kişi tüketici haklarını arardı, bir kaç kişi de B&J önünde hır çıkartırdı o kadar. Olay internetten desteklenince tuhaf, absürd bir tartışma çıktı. Yanlış anlaşılmasın, özünde tartışılan konu doğru iken, konu uçtu gitti. Yani, eğer markaysanız, ve dijitaldeyseniz bugüne kadar gelen klasik reklamlara gösterdiğinizden -izninizle o klasik reklamcılıktan bir tabir kullanacağım- “iki tık” fazla özen ve dikkat gösterin.
Eğer sosyal medyada fazlaca yer alan bir kişi ve kurumsanız, düz mantık, fazla göze batarsınız. Bunu göze alın. Meşhur “Türk cehennemi” fıkrasını hiç unutmayın.
Ve marka olarak iletişimini kimlerin eline bıraktığınıza dikkat edin. Bilhassa tartışmalardaki üsluplara, genel postlara dikkat edin. Vereceğiniz kararda hayati rol oynayabilir.
“Friendfeed dediğin zaten kaç kişi ki, orada kopacak fırtınadan ne olur?” diyebilirsiniz. Demeyin. Zira ürününüzün hitap ettiği kesimin sosyo ekonomik profili ile çakışan bir platformda 10 kişi bile tartışırsa, bilin ki o 10 kişi sadece internetten ve o siteden ibaret değiller. Dostları, arkadaşları var. Şunu aklınızdan çıkartmayın; internete yazan adam, gerçek hayatta da oldukça konuşuyordur.

“Hayat bisiklete binmek gibidir..

Olcayto — Tue, 27 Apr 2010 10:24:07 +0000

..dengenizi korumak için harekete devam etmeniz gerekir.”

İdolüm olarak kabul ettiğim adam demiş bu lafı.

Bu aralar çok düşünüyorum. Sadece “hayat” kelimesini “başarı” ile değiştiriyorum…

Size de tavsiye ederim.

Random Posts

Only The Brave – Iron Man

Olcayto — Mon, 26 Apr 2010 19:06:25 +0000

Muhteşem bir Diesel & Marvel ortaklığı… Webisodes’a bakınca, bu tip animasyon-çizgi romanlar tutup da iPad için çıkarsa, sabahına gider aldırır bana… Siteye gitmek için aşağıdaki görsele tıklamanız yeterli. Nefis iş! İyi fikir!

Great partnership of Diesel & Marvel… Considering the “webisodes”, ıf these kind of animated comic books will come to iPad, definitely i’ll buy one… Just click the image below to visit the site. Astonishing work! Good idea!

İsmail Cem TV Ödülleri ardından…

Olcayto — Sun, 25 Apr 2010 19:45:02 +0000

Dün akşamdı, ilk defa dağıtıldı.

Açıkçası beni çok heyecanlandırdı. Zaten nur içinde yatsın, fena sevdiğim bir kişiydi kendisi. Ödül töreni kangreni olan memleketimde de O’nun adını taşıyan bir ödül töreni yapılıyor olması beni cidden heyecanlandırılmıştı zira kendisi kadar yenilikçi ve mükemmeliyetçi bir televizyoncu, gazeteci, siyasetçi malumunuz pek fazla çıkmazdı.

İşin içinde de bir reklam ajansını yürüten bir kişi vardı, ödüllerin başkanlığı konumunda.

Her şey gerçek olmayacak kadar güzel gözüküyordu.

Olmadı da zaten…Güzel olan;

Gece meşhur Mardan Palace’da gerçekleştirildi. Tıpkı Golden Globe’daki mantıkta, yemek masaları, ve bir sahne şeklinde organize edilmişti. Gecenin kazananı Ezel dizisi oldu.

Okan Bayülgen’in sürekli olarak altını çizdiği üzere ilk defa bir ödülün kazananları önceden belli değildi ve gerçek heyecanlar mutluluklar yaşandı.

Ödülü ben açıkçası beğendim, Oscar’ın adamı, Emmy’nin vücut açısı sembolik bir ekran çerçevesi ile birleştirilmiş, pek güzel bir sonuç ortaya çıkmıştı.

Ancak;

“Ödül töreni yapamama” hastalığımız gene nüksetti…

- Burcu Esmersoy sahneye elinde bir fasikül yazı kartıyla çıktı, kafasındaki o koca beyaz mikrofon tamamen bir çirkinlikti.

- Bütün etkinlikte prompter kullanılmadı nedense. Dolayısıyla başta gecenin sunucuları ve arada gelen tüm konuşmacılar kafa önde okudular allah okudular.

- Gene, tıpkı diğer tüm törenlerimizde olduğu gibi kim salonda kim değil bilmiyorduk. “-duk” çünki bizim bilmememiz tamam da, organizasyon da bilmiyordu. Kazanan açıklandığında bir hareket olmazsa Burcu Esmersoy mikrofondan “Burada mı, geldi mi?” diye salona soruyordu.

- Burcu Esmersoy demişken; kendisi lütfen sadece spor sunsun. Gece boyunca yersiz pek çok espri, sahnenin önünden inmek için hamle yapanlara bir noktadan sonra azarlar bir tonda “Buradan lütfen!”leri, ödül verenlerin masada bıraktıkları zarfları görüp buna laf atması… Hele ki salona “Şimdi bir reklam aramız var, ama çıkıp o adını söyleyemiyeceğim şeyi yakmanıza değmez, bence gitmeyin bir yere” demesi…

- Adayların görüntülerinin hepsi yapımların birinci sezonlarındandı.

- O kadar “altın klozetli” bir otelin en büyük salonu bu muydu anlayamadım? Ha tabi konferans salonunda yapılırsa bir tören; o zaman o adayları salon hangi ekranda gördü, neden kamera sayısı bu kadar azdı da biz adayı görürken altta bir kutuda da salondaki adayın yüzünü göremedik diye sormak anlamsızlaşıyor.

- Kazanan işleri açıklandığında, o programın müziğini duymadık -ki bunu en iyi müzik de bile yapamadık- , Burcu Esmersoy’un koşarak yaptığı sunumda bir noktadan sonra o müzik kulağa batmaya başladı.

- Cenk ve Erdem. Neden sonra geldi? Neden gitti?..

- Güneri Cıvaoğlu, Perran Kutman ve Müjdat Gezen’in aldığı “Özel Ödül” ne içindi? Bu kişilere neden verildi?

- Tüm bu organizasyonun başkanı olan İlyas Başsoy drama dalındaki “En iyi Yardımcı Erkek Oyuncu” ödülünü sunmaya geldiğinde kaptırıp konuşmaya girdiğinde; karıma dönüp dedim ki “Korkuyorum adayları okumayacak, bu gazla direkt kazananı açıklayacak”, ve ironik biçimde aynen böyle oldu. Tarafsız jürinin başkanı Selçuk Yöntem’in adını açıkladı ve “Herkesin ayakta alkışlamasını istiyorum” dedi…

- Bu arada juri kimlerden oluşuyordu bir türlü anlayamadık, öğrenemedik. İnternet sitesinde ya da Facebook grubunda bile bilgi yok.

- Ve bir sebepten gece boyunca Cüneyt Özdemir’in twitter’dan yağmur olarak yağan kötüleme tweet’leri de tüy dikti.

…

Heyecandan olur…

Bu ilkti, olur…

Olmaz. Aynı şeyi bir doktora diyemezsiniz. Bir hakime, avukata, hatta reklamcıya. Bakkala bile diyemezsin düşünürsen.

Hele ki İsmail Cem adı varsa işin içinde, hepten dememen lazım.

Ama; gel diğer tarafa, tüm bu aksaklıklar içinde, bir şekilde çok iyi, çok güzel bir ödülün tohumları atıldı.

Bakın gençlik dizisi ödüllerini orta yaşın üstünde iki usta aldı, aynı isimler aynı kategoride 3-5 kere adaydı, birbirinden çok alakasız programlar tek kategori altındaydı, bunlara zerre takılmıyorum. İşte bunlar zamanla, televizyonlarımız özüne döndüğünde düzelir.

Ama şu töreni bir toparlayalım, hakikaten bu işi nasıl yapılıyorsa öyle yapalım.

Bu fikrin çıkmasında kimler varsa; hepsine gönülden teşekkürler.

Uygulama konusunda aynı şeyi diyemeyeceğim kendi adıma.

Seneye bana haber verin, gönüllüyüm yardıma…

Aynı teklifim Altın Portakal için de geçerlidir.

Vallahi!

Ya t-shirt tasarımı yapsana sen!

Olcayto — Sun, 25 Apr 2010 19:06:52 +0000

Evet, tam olarak cümle buydu; ”Ya t-shirt tasarımı yapsana sen!”

- “Oğlum bu saatten sonra overloktur, dikiştir, zor girer kafama”

- “Ha ha, aman çok komik. Türkçe’ye takılana kadar işe takılın efenim! Anladın işte, t-shirt baskı tasarımı yapsana!”

…

Lisede defterin arkasına çizdiğim robotu Beşiktaş’ta t-shirt’e bastırtan Alper demişti ilk bunu. Sonra, kulakları çınlasın Barbi; Barbaros yani, yıllar önce böyle demişti, kendisine snowboard yaparken giymesi için t-shirt yazısı hazırlarken.

Onların ve onlar gibi pek çok arkadaşımın gazıyla giriştim ciddi ciddi bu işe; “Facul-t” adında bir marka bile oluşturdum hatta, sırf üniversite bölümlerine has espriler, tasarımlar içeren bir marka…olacaktı. Tasarımları yaptım, yazıları, lafları çıkarttım, uyguladım üstüne. Sonra, basım meselesine gelince, tıss…

Yoktu o zaman bu kadar rahat t-shirt basan mekanlar.

Bir de tabi; ben fikir kafamı kaldırmış ama o meşhur k*çımı kaldıramadığım için “Olcayto’nun Tozlu Fikirler Rafı”nda yerini aldı.

Ha ama o süreçte bu konu hakkında epey bir inceleme yapmıştım.

Şimdi bu konuya nereden geldik?

Tasartı t-shirt tasarım sitesi bir yarışma yapmış; YemekSepeti.com için t-shirt tasarlanmasını istemiş.

Ödüller sebebiyle dikkatimi çekti, konu da güzeldi, oturdum 2 çalışma ile yarışmaya katıldım. İşler aşağıdaki gibi; eğer oy vermek isterseniz görsellere tıklarsanız oy sayfasına gidersiniz.

Ancak, burada asıl belirtmek istediğim sitedeki pek çok tasarım.

Aslında yanlış oldu, sitedeki değil, genel olarak ülkemizdeki tasarım anlayışı.

Ne’yi Neden yaptığımızı sorgulamadan yapmanın sonucunda tuhaf sonuçlar çıkabiliyor.

Tasartı’da diğer yarışmacı arkadaşların işlerine baktığımda, pek çoğunda ciddi emekler ve düşünceler olduğunu görebiliyorum, ancak olayın bir “t-shirt” tasarımı, özellikle de bir marka için tasarım yarışması olduğunu ıskalıyorlar.

Çalışmaların çoğu çok güzel afiş, ilan, slogan olabilecek işler. Ama t-shirt tasarımı olarak malesef oldukça az aday var.

Ha tabi hemen belirteyim, bu benim fikrimdir, geride bıraktığım yılalrdaki tasarım haşırneşirliğime dayalı bir bakış açısıdır. Yoksa sitede bir oylama sistemi var, benim fikrimi bağlamayan :)

Diyeceğim şu ki, yeteneklerimizi önce organize, sonra kanalize etmeliyiz. Önce kendimizi çözüp ifade edebilir hale gelirsek, karşımızdakinin de bizden ne istediğini, bizim de ona neyi nasıl sunduğumuzu anlayabilir, anlatabiliriz.

“Pilot Vecihi”

Olcayto — Thu, 22 Apr 2010 14:38:58 +0000

Tanıyor musunuz?

Aşina geliyor mu? Şener Şen desem? Şimdi iyice hatırladınız muhtemelen. Fikret’le (Ayşen Gruda) evlenmek isteyen, aşkından Fikret’in evine pike yapan, ancak sürekli olarak Münir Baba’dan ret yiyen Vecihi.

Peki Ertem Eğilmez Usta’nın bu karakterine verdiği ismi başka bir Vecihi’den aldığını biliyor musunuz?

Tanıyor musunuz asıl “Pilot Vecihi”yi?

Vecihi Hürkuş’u? Hatta; “Tayyareci Vecihi”yi…

Ben tanımıyordum. Ki bakınız, hepimiz o kadar tarih okuduk değil mi? Üniversite de bile zorunluydu hatta, kel alaka bölümler olmasına rağmen.

Ama ben hiç adını duyduğumu hatırlamıyorum. Sağolasın Sunay Akın.

Kendisinin son kitabı “Ay Hırsızı”ndan aynen aktarıyorum;

“Vecihi Hürkuş, gökyüzü tarihimizde ilklere imza atan bir pilottur. 1917′de, Kafkas cephesinde, ilk Türk hava zaferi O’nun sayesinde kazanılmıştır…

1918 yılında, Ruslardan ele geçirilen Nieuport uçağının bozulan pervanesinin yenisini yaparak bir ilki gerçekleştirmiştir…

Kurtuluş Savaşı sırasında, uçakların kanatlarının onarımı için gerekli olan jelatin ve emait imalatını O başarmıştır…

İzmir’e ilk giren ve hava meydanını işgalden kurtaran pilotumuz Vecihi Hürkuş’tur…

Kurtuluş Savaşı’nın ilk ve son uçuşunu yapan da O’dur…

Kurtuluş Savaşı’nda, TBMM takdirnamesini 3 defa kazanmıştır…

1924 yılında, İzmir’de ilk Türk uçağını yapmıştır…

1930 yılında, İstanbul’da, tarihimizdeki ilk sivil uçağı yapan “Pilot Vecihi”den başkası değildir…

1933 yılında, ilk deniz uçağı O’nun elinden çıkmıştır…

1934 yılında, ilk kadın pilotumuz olan Bedriye Gökmen Bacı’yı yetiştirmiştir.

Ankara’da 1936′da uçan ilk Türk planörlerinin uçuşunu gururla seyreden imalatçı da Vecihi Hürkuş’tur…

İlk Türk özel havayolu kuruluşunu 1954′te kuran kimdir dersiniz?..

Türkiye’de toprak altındaki radyoaktif zenginliği keşfeden uçağı kullanan yine Pilot Vecihi’dir…

…

Yaşamının son yıllarında, kurduğu havayolu şirketinin kapanmasına yönelik baskılara ve suikastlere dayanamayan Vecihi Bey iflas eder; borçlarından dolayı Kurtuluş Savaşı’nda gösterdiği kahramanlıklardan dolayı bağlanan maaşına bile haciz konur…Ve Ankara’da anılarını yazarken beyin kanaması geçirir…

“Pilot Vecihi”, 16 Temmuz 1969′da toprağa verilir…

O gün, Ay’a adam atacak ilk insanı taşıyan Apollo 11 dünyadan ayrılmaktadır!..

Amerika’da milyonlarca insan, havacılık tarihinin bu en önemli gününde bir araya gelirken, aynı gün toprağa verilen Türk havacılık tarihinin büyük kahramanı Vecihi Hürkuş’un cenazesine katılan insanların sayısı, iki elin parmağını geçmez.”

İşte böyle yazmış Sunay Akın, nefis bir hikayenin içinde.

Önce buz kestim, cehaletimden utandım…Sonra, toprağımdan utandım.

Biraz önce bir yazı yazdım, yabancı hayranlığımızla gidişimizin yeni sektörlere de olan etkisi üzerine. Şimdi bu yazıyı yazarken tekrar düşünüyorum da, bu bir nev’i Don Kişot’luk. Yani bu gerçeğe karşı koymak. Biz ezelden böyle başlamışız…

Türk sineması “Hikaye yok” diye ağlıyor…

Devrim Arabaları gişede zar zor ayakta kalıyor.

Oscar alan filmlere ayılıp bayılıyoruz, “Pilot Vecihi” dendiğinde ise aklımıza Şener Şen geliyor.

Sağolasın Ertem Usta, en azından bir şekilde hayatımıza sokmuşsun.

Peki hani Pilot Vecihi’nin hikayesi? Nerede kitaplardaki yeri?…

Çok üzülüyorum, çok dertleniyorum böyle durumlara, çok…

Random Posts

Ham meyvayı kopartıyoruz dalından…

Olcayto — Thu, 22 Apr 2010 11:11:32 +0000

Dijital Medya.

“Saat kaç?”tan sonra ajansların ve markaların en sık kullandığı iki kelime oldu sanıyorum son 2 senede. İvmelenerek artış o kadar şiddetli oldu ki, iş kontrolden çıktı, “kullanıcı kaynaklı içerik” ekseninde dönen bu yeni mecrada bir iletişimin kontrolünü sağlamanın ne kadar zor olduğu açık seçik ortaya saçıldı.

Bir tarafta “Bedava iletişim işte, facebook+friendfeed+twitter hesabı aç olsun bitsin”ciler, diğer tarafta dijital iletişim diyerek çok sıfırlı rakamlar çekenler o kadar dengesiz iki kutup oluşturdu ki, markalar nezdinde olay iyice sarpa sardı. Dalında olgunlaşmasını beklememiz gereken meyvaya asıldık çekiştiriyoruz, ve inanın kopmak üzere.İlk hatayı şurada yaptık, yurtdışında bizden bir kaç sene önce başlamış olaya öylesine göbekten girdik ki; yazı dili iyi olan, Facebook kullanan kişiler bir anda “Sosyal Medya Uzmanı” gibi ünvanlarla kendilerini ajanslarda buluverdiler. Çıraklığını yapmadıkları işin bırakın kalfası olmayı, ustası oluverdiler. Üstelik bu konu hakkında zerre hataları yoktu da.

İstedikleri kadar tevazu sahibi olsun bu kişiler, neticede kartvizitlerinde bu ünvan var, bu ünvanla para kazanıyorlar, yani profesyoneller, nereye kadar “Yok ben daha öğrenciyim” diyebilirler ki…

Dijital iletişimi bir sebepten reklamcılıktan ayırdık. Ne saçma… Başta tuttu bu formül, reklama göre çok daha “janjanlı” işler çıkıyordu, oyuncaklı, rengarenk.

Ama reklam neredeydi? Ki bu zaten ikinci hataydı.

Birisi “ROI” dedi büyük harflerle, “yatırımın geri dönüşü” yani, ve herkes bir anda ayıldı. Dijital iletişim yapılırken gayet güzeldi ama ufak bir kısmı atlamıştık, neden bu iletişimin yapıldığını.

Reklamın iki ana sebebi vardır; 1) Marka/ürün bilinirliğini artırmak 2) Satışa yönlendirmek.

Özde ise tek bir sebep vardır, “satış”.

Ve satışı tetikleyen de ne yaratıcılıktır, ne iyi bir cümledir, ne güzel bir görsel… Tüm bunları kapsayan ten bir gerçek vardır; “strateji”.

Stratejidir savaşları kazandıran, ve markaların savaş alanında stratejiniz yoksa bir kıvılcımdan öteye gidemezsiniz, o topu patlatamazsınız.

Son olarak da, bırakın emeklemeyi, bacaklarımızı kıpırdatmadan koşmaya çabaladık. Yurtdışında gördüğümüz çalışmaları adapte edelim dedik, daha da ileri gidip yurtdışındaki sunumları türkçeye çevirip amerikanın verilerini bizim verilerimiz gibi anlattık.

Kısacası; türk kaşığı ile yabancı boku yedik.

Halbuki yapmamız gereken eylemi koruyup yönü değiştirmekti.

Yabancı kaşığı ile türk boku yemek yani…

Peki bütün bu başarılı gibi gözüken ama aslında bir inşaattan öte kağıttan kule olan sürecin sonunda bugün neredeyiz?

Markalara “Sosyal medyada olmanız gerek!” diyen kişiler artık “Aman sakın burada olmayın!” demeye başladılar. Onlar olmasa da, zaten markaların konuya uyanmaları sadece 10 dakika alabiliyor. Ve markalar zaten başta bilinçsiz oldukları bir konuya artık eskisinden de kötü bir şekilde, önyargıyla bakıyorlar.

İşin fenası da, biçim olarak haklılar.

Kendi reklamımızı ve işlerimizi pohpohlamaya ya da kötülemeye o kadar kaptırdık ki, yaptıklarımızın bizden daha öte bir şeyi; bir sektörü etkilediğini unuttuk. Öylesine unuttuk ki, “İşleri tartışalım kişiselleştirmeyelim” diye ben istediğim kadar yırtınayım, benim blog yazdığım, reklam sektöründe çalıştığım yıllarda daha lise/üniversite sırasında oturanlar ağızından tükürükler saçarak bana saldırdılar. Ve bunların arasında “arkadaşım” dediğim adamlar vardı. Bu benim açımdan kötü olan olaydı. Ama en kötüsü; bunu ulu orta, sosyal medyada yaptılar. Sarfedilen lafların kişisel değil, sektörel olduğunu ıskaladılar.

Yazık…

“Söz uçar yazı kalır” çok eski bir laftır, ama hiç bu kadar anlamlı olmamıştır. Evet “edit” vardır artık, ama “screenshot” da var ne yazık ki.

Son zamanlarda yapılan işlere bakıyorum da, böyle giderse dijital ajanslar çıktıklarından daha hızlı çökecekler ve o kötüledikleri “klasik reklam ajansları” ile asla boy ölçüşemeyecekler. Neden biliyor musunuz? Çok fazla yalan var. Sayılar yalan, bilgilendirmeler yalan, yüze söylenenler yalan. Yetmezmiş gibi bir de sürekli bir laf yetiştirme çabası…

İyi işe alkış tutarsanız aslansınız kaplansınız, ama işe kötü derseniz, hehe, o kısmı çok eğlenceli işte.

Arkadaşlar, bu meslekte olanlar, girmek isteyenler ve tabi ki ürkerek bakan markalar. Lütfen tüm bu olumsuz yaşananları takip edin, ders alın, değerlendirin ama “Bu böyle olacak” diyerek peşin hüküm vermeyin. Zira daha o kadar yeni ki.

Size sadece üç örnek vereyim, konunun ne kadar “yeni” olduğunu anlayabilmeniz için;

1- Bana herkesin ortak kanı olarak üstünde birleştiği, örnek alınabilecek, son derece başarılı olmuş tek bir dijital marka kampanyası söyleyin.

2- Bana dünyadaki “share” tuşlarında yerini almış tek bir türk sosyal medya platformu söyleyin.

3- Bana dünya genelinde “paralı” olmuş tek bir popüler sosyal medya platformu söyleyin.

Anlatabildim mi?

Ajanslar, markalar lütfen dikkat edin. Projelerin stratejilerine, size olan dönüş oranlarına, iletişimi yapacak kişilerin daha önce yaptıklarına, sosyal medyadaki algılarına, türkiyenin sosyal medyasına dikkat edin.

Zira böyle giderse, tıpkı şu son bir ayda olduğu gibi, “Sosyal medyada bir markanın iletişimi nasıl yanlış yapılır” konulu daha nice ekran görüntüsü olacak elimizde.

Son olarak; burada yazılanlar “bence”dir. Benim fikrimdir. Katılıp katılmamak sizin tasarrufunuzdur.

R.Bach’ın Mavi Tüy’ünün sonunda yazdığı gibi; “Okuduklarınızın hepsi yanlış olabilir”

OlcaytoCengiz.com

Whirlpool ECO-Fridge

Related Posts

Tarihten ders alamamak…

Related Posts

Kelime Oyunu ve Nutymax

Related Posts

Dün sosyal medyada ne öğrendik?..

Related Posts

“Hayat bisiklete binmek gibidir..

Random Posts

Only The Brave – Iron Man

Related Posts

İsmail Cem TV Ödülleri ardından…

Related Posts

Ya t-shirt tasarımı yapsana sen!

Related Posts

“Pilot Vecihi”

Random Posts

Ham meyvayı kopartıyoruz dalından…

Related Posts