OlcaytoCengiz.com » Yerinde Tespit

Tarihten ders alamamak…

Olcayto — Thu, 29 Apr 2010 20:42:53 +0000

Kaç zamandır aklımda yazmak bunu, bugün yeni peyzajı ile açığa çıktığını gördüm, aklıma geldi.

Ermeni sorunu, kadının toplumdaki yeri, laiklik.

Bitmeyen bir kaç tartışma konumuz değil mi? Halbuki bu soruların cevapları, İstanbul’da yaşayan milyonların aslında her gün gözünün önünde, üstelik şehrin; daha doğrusu Taksim’in göbeğinde, farkında mısınız?

Sabiha Ziya kimdir bilir misiniz? Hatta Sabiha Ziya Bengütaş. Peki; Pietro Canonica? Ya da Berç Keresteciyan? Bunlar kim mi? Taksim’in göbeğinde bulunan; “”Cumhuriyet Anıtı”nın önünden kaç kez geçtiniz?

Peki hiç durup baktınız mı, incelediniz mi?Pietro Canonica. Taksim’in ortasındaki Cumhuriyet Anıtı’nın mimarı. Kendi içinde pek çok aksaklık barındıran bu anıtın hatalarından değil içindeki detaylarından bahsetmek istiyorum size.

İstanbul’un ve hatta Türkiye’nin en önemli anıtlarından birisi olan Cumhuriyet anıtının; zamanında yapılması için en büyük bağışın bir ermeni tarafından, Berç Keresteciyan tarafından yapıldığını biliyor musunuz?

Bu anıt 4 tarafı tamamen anlamlı olarak oluşturulmuş bir anıttır. Anıtta Atatürk nereye bakmaktadır hiç dikkat ettiniz mi?

Atatürk Kültür Merkezi’ne.

Peki; anıtın üstünde iki kadın rölyefi olduğunu biliyor musunuz? Biri peçeli/çarşaflı, birisi saçı açık; çağdaş.

O çağdaş kadın rölyefinin; anıtla ilgili açılan yarışmayı kazanan, o zaman 22 yaşında gencecik bekar bir kız olan ve bu sebepten İtalya’ya yollanmak istenmeyen, Atatürk’ün kişisel emri ile Roma’ya yollanan Sabiha Ziya’ya ait olduğunu biliyor musunuz?

Ermeni bir vatandaşımızın maddi desteği ile, İtalyan bir mimar ile onun asistanlığını yapan gencecik bir Türk kızının elinden çıkmış, Türkiye Cumhuriyeti’nin öncesini ve geleceğini anlatan tek bir eser.

Çok büyüleyici değil mi?

Mesela; Sarayburnu’nda bulunan Atatürk Anıtı İstanbul’da ve yanılmıyorsam Türkiye’de yapılan ilk Atatürk anıtıdır. Ve eğer dikkatlice bakarsanız, Atatürk’ün sırtı batıya, yüzü Anadolu’ya dönüktür.

Bu bilinçli bir yerleşimdir.

Ha ama her anıtımız, bu iki anıt kadar şanslı değildir.

Misal, Beşiktaş’a her giden denizi görebilir. Bir kişi hariç. “Kaptan’ı Derya” Barbaros Hayreddin malesef otobüs duraklarına bakmaktadır…

Ha keza, Bodrum Turgut Reis’de; Turgut Reis’in büstü de denize sırtını dönmüştür.

Böyle detaylara, gerçeklere ve birikimlere sahip bir ulus olarak, bazı hallerimize katlanamıyorum… Ne mutlu ki benim gibi bunlara kafayı takan birisi daha var ki, O’nun sayesinde ben de öğreniyorum… Teşekkürler Sunay Akın.

Bu da böyle bir yazı olsun.

Son balo vals ve zeybek

Dün sosyal medyada ne öğrendik?..

Olcayto — Wed, 28 Apr 2010 07:37:36 +0000

Sosyal medyada demek abartı olur, bir miktar Facebook daha çok Friendfeed diyelim.

Onur (Atahan); Ben&Jerry ile ilgili bir başlık açmış.

Onur’un yazdıklarını severim, kıvamında, dozunda yazar. Mesele zaten o değil, altında kopan fırtına. Ben uzun uzun yazmayayım mevzuyu, biliyorsanız biliyorsunuzdur, bilmeyenler de adı geçen feed‘den okuyabilir.

Bir markanın tamamen kendi içinde yaptığı bir uygulama hatası. Bu hatanın internete yansıması ile iş enteresan bir hal alıyor. Her şey bir kenara, tüm yazışmalar, karşılıklı tuhaf alttan almalar, ufuktaki potansiyel iş kapılarını kapatmak istememeler, b*k atıp attığı b*ka basıp yükseleyim derken ayağı kayanlar, alttan alta yaranayım yamanayım diyenler, yerinde tespitler, haklı gözlemler, doğru serzenişler…

Benim en fena gözüme batan mabadları olması gerektiğinden yukarıda duran bir kaç arkadaş oldu.

Ama ne öğrendik derseniz?

Sosyal medya tartışmaları; el feneri ile tavşan avcılığı gibi. “Öz” açığa çıkıyor, izleyici olarak kalabiliyorsanız, izleyin.
Misal, yukarıda bahsettiğim tartışmada sosyal medya konusunda uzman olduğunu, bu konuları çok iyi bildiğini söyleyen bazı kişilerin “Seeding” ve “Social Media Management” kavramlarının aynı olduğunu sandıklarını gördük. Yapmayın. Siz okuyun, ülkemizde halen yapıştırma duran bazı ünvan ve terimlerin ne olduklarını öğrenin.
Gazeteye ilan verseydiniz en fazla bir kaç kişi tüketici haklarını arardı, bir kaç kişi de B&J önünde hır çıkartırdı o kadar. Olay internetten desteklenince tuhaf, absürd bir tartışma çıktı. Yanlış anlaşılmasın, özünde tartışılan konu doğru iken, konu uçtu gitti. Yani, eğer markaysanız, ve dijitaldeyseniz bugüne kadar gelen klasik reklamlara gösterdiğinizden -izninizle o klasik reklamcılıktan bir tabir kullanacağım- “iki tık” fazla özen ve dikkat gösterin.
Eğer sosyal medyada fazlaca yer alan bir kişi ve kurumsanız, düz mantık, fazla göze batarsınız. Bunu göze alın. Meşhur “Türk cehennemi” fıkrasını hiç unutmayın.
Ve marka olarak iletişimini kimlerin eline bıraktığınıza dikkat edin. Bilhassa tartışmalardaki üsluplara, genel postlara dikkat edin. Vereceğiniz kararda hayati rol oynayabilir.
“Friendfeed dediğin zaten kaç kişi ki, orada kopacak fırtınadan ne olur?” diyebilirsiniz. Demeyin. Zira ürününüzün hitap ettiği kesimin sosyo ekonomik profili ile çakışan bir platformda 10 kişi bile tartışırsa, bilin ki o 10 kişi sadece internetten ve o siteden ibaret değiller. Dostları, arkadaşları var. Şunu aklınızdan çıkartmayın; internete yazan adam, gerçek hayatta da oldukça konuşuyordur.

“Hayat bisiklete binmek gibidir..

Olcayto — Tue, 27 Apr 2010 10:24:07 +0000

..dengenizi korumak için harekete devam etmeniz gerekir.”

İdolüm olarak kabul ettiğim adam demiş bu lafı.

Bu aralar çok düşünüyorum. Sadece “hayat” kelimesini “başarı” ile değiştiriyorum…

Size de tavsiye ederim.

Random Posts

İsmail Cem TV Ödülleri ardından…

Olcayto — Sun, 25 Apr 2010 19:45:02 +0000

Dün akşamdı, ilk defa dağıtıldı.

Açıkçası beni çok heyecanlandırdı. Zaten nur içinde yatsın, fena sevdiğim bir kişiydi kendisi. Ödül töreni kangreni olan memleketimde de O’nun adını taşıyan bir ödül töreni yapılıyor olması beni cidden heyecanlandırılmıştı zira kendisi kadar yenilikçi ve mükemmeliyetçi bir televizyoncu, gazeteci, siyasetçi malumunuz pek fazla çıkmazdı.

İşin içinde de bir reklam ajansını yürüten bir kişi vardı, ödüllerin başkanlığı konumunda.

Her şey gerçek olmayacak kadar güzel gözüküyordu.

Olmadı da zaten…Güzel olan;

Gece meşhur Mardan Palace’da gerçekleştirildi. Tıpkı Golden Globe’daki mantıkta, yemek masaları, ve bir sahne şeklinde organize edilmişti. Gecenin kazananı Ezel dizisi oldu.

Okan Bayülgen’in sürekli olarak altını çizdiği üzere ilk defa bir ödülün kazananları önceden belli değildi ve gerçek heyecanlar mutluluklar yaşandı.

Ödülü ben açıkçası beğendim, Oscar’ın adamı, Emmy’nin vücut açısı sembolik bir ekran çerçevesi ile birleştirilmiş, pek güzel bir sonuç ortaya çıkmıştı.

Ancak;

“Ödül töreni yapamama” hastalığımız gene nüksetti…

- Burcu Esmersoy sahneye elinde bir fasikül yazı kartıyla çıktı, kafasındaki o koca beyaz mikrofon tamamen bir çirkinlikti.

- Bütün etkinlikte prompter kullanılmadı nedense. Dolayısıyla başta gecenin sunucuları ve arada gelen tüm konuşmacılar kafa önde okudular allah okudular.

- Gene, tıpkı diğer tüm törenlerimizde olduğu gibi kim salonda kim değil bilmiyorduk. “-duk” çünki bizim bilmememiz tamam da, organizasyon da bilmiyordu. Kazanan açıklandığında bir hareket olmazsa Burcu Esmersoy mikrofondan “Burada mı, geldi mi?” diye salona soruyordu.

- Burcu Esmersoy demişken; kendisi lütfen sadece spor sunsun. Gece boyunca yersiz pek çok espri, sahnenin önünden inmek için hamle yapanlara bir noktadan sonra azarlar bir tonda “Buradan lütfen!”leri, ödül verenlerin masada bıraktıkları zarfları görüp buna laf atması… Hele ki salona “Şimdi bir reklam aramız var, ama çıkıp o adını söyleyemiyeceğim şeyi yakmanıza değmez, bence gitmeyin bir yere” demesi…

- Adayların görüntülerinin hepsi yapımların birinci sezonlarındandı.

- O kadar “altın klozetli” bir otelin en büyük salonu bu muydu anlayamadım? Ha tabi konferans salonunda yapılırsa bir tören; o zaman o adayları salon hangi ekranda gördü, neden kamera sayısı bu kadar azdı da biz adayı görürken altta bir kutuda da salondaki adayın yüzünü göremedik diye sormak anlamsızlaşıyor.

- Kazanan işleri açıklandığında, o programın müziğini duymadık -ki bunu en iyi müzik de bile yapamadık- , Burcu Esmersoy’un koşarak yaptığı sunumda bir noktadan sonra o müzik kulağa batmaya başladı.

- Cenk ve Erdem. Neden sonra geldi? Neden gitti?..

- Güneri Cıvaoğlu, Perran Kutman ve Müjdat Gezen’in aldığı “Özel Ödül” ne içindi? Bu kişilere neden verildi?

- Tüm bu organizasyonun başkanı olan İlyas Başsoy drama dalındaki “En iyi Yardımcı Erkek Oyuncu” ödülünü sunmaya geldiğinde kaptırıp konuşmaya girdiğinde; karıma dönüp dedim ki “Korkuyorum adayları okumayacak, bu gazla direkt kazananı açıklayacak”, ve ironik biçimde aynen böyle oldu. Tarafsız jürinin başkanı Selçuk Yöntem’in adını açıkladı ve “Herkesin ayakta alkışlamasını istiyorum” dedi…

- Bu arada juri kimlerden oluşuyordu bir türlü anlayamadık, öğrenemedik. İnternet sitesinde ya da Facebook grubunda bile bilgi yok.

- Ve bir sebepten gece boyunca Cüneyt Özdemir’in twitter’dan yağmur olarak yağan kötüleme tweet’leri de tüy dikti.

…

Heyecandan olur…

Bu ilkti, olur…

Olmaz. Aynı şeyi bir doktora diyemezsiniz. Bir hakime, avukata, hatta reklamcıya. Bakkala bile diyemezsin düşünürsen.

Hele ki İsmail Cem adı varsa işin içinde, hepten dememen lazım.

Ama; gel diğer tarafa, tüm bu aksaklıklar içinde, bir şekilde çok iyi, çok güzel bir ödülün tohumları atıldı.

Bakın gençlik dizisi ödüllerini orta yaşın üstünde iki usta aldı, aynı isimler aynı kategoride 3-5 kere adaydı, birbirinden çok alakasız programlar tek kategori altındaydı, bunlara zerre takılmıyorum. İşte bunlar zamanla, televizyonlarımız özüne döndüğünde düzelir.

Ama şu töreni bir toparlayalım, hakikaten bu işi nasıl yapılıyorsa öyle yapalım.

Bu fikrin çıkmasında kimler varsa; hepsine gönülden teşekkürler.

Uygulama konusunda aynı şeyi diyemeyeceğim kendi adıma.

Seneye bana haber verin, gönüllüyüm yardıma…

Aynı teklifim Altın Portakal için de geçerlidir.

Vallahi!

“Pilot Vecihi”

Olcayto — Thu, 22 Apr 2010 14:38:58 +0000

Tanıyor musunuz?

Aşina geliyor mu? Şener Şen desem? Şimdi iyice hatırladınız muhtemelen. Fikret’le (Ayşen Gruda) evlenmek isteyen, aşkından Fikret’in evine pike yapan, ancak sürekli olarak Münir Baba’dan ret yiyen Vecihi.

Peki Ertem Eğilmez Usta’nın bu karakterine verdiği ismi başka bir Vecihi’den aldığını biliyor musunuz?

Tanıyor musunuz asıl “Pilot Vecihi”yi?

Vecihi Hürkuş’u? Hatta; “Tayyareci Vecihi”yi…

Ben tanımıyordum. Ki bakınız, hepimiz o kadar tarih okuduk değil mi? Üniversite de bile zorunluydu hatta, kel alaka bölümler olmasına rağmen.

Ama ben hiç adını duyduğumu hatırlamıyorum. Sağolasın Sunay Akın.

Kendisinin son kitabı “Ay Hırsızı”ndan aynen aktarıyorum;

“Vecihi Hürkuş, gökyüzü tarihimizde ilklere imza atan bir pilottur. 1917′de, Kafkas cephesinde, ilk Türk hava zaferi O’nun sayesinde kazanılmıştır…

1918 yılında, Ruslardan ele geçirilen Nieuport uçağının bozulan pervanesinin yenisini yaparak bir ilki gerçekleştirmiştir…

Kurtuluş Savaşı sırasında, uçakların kanatlarının onarımı için gerekli olan jelatin ve emait imalatını O başarmıştır…

İzmir’e ilk giren ve hava meydanını işgalden kurtaran pilotumuz Vecihi Hürkuş’tur…

Kurtuluş Savaşı’nın ilk ve son uçuşunu yapan da O’dur…

Kurtuluş Savaşı’nda, TBMM takdirnamesini 3 defa kazanmıştır…

1924 yılında, İzmir’de ilk Türk uçağını yapmıştır…

1930 yılında, İstanbul’da, tarihimizdeki ilk sivil uçağı yapan “Pilot Vecihi”den başkası değildir…

1933 yılında, ilk deniz uçağı O’nun elinden çıkmıştır…

1934 yılında, ilk kadın pilotumuz olan Bedriye Gökmen Bacı’yı yetiştirmiştir.

Ankara’da 1936′da uçan ilk Türk planörlerinin uçuşunu gururla seyreden imalatçı da Vecihi Hürkuş’tur…

İlk Türk özel havayolu kuruluşunu 1954′te kuran kimdir dersiniz?..

Türkiye’de toprak altındaki radyoaktif zenginliği keşfeden uçağı kullanan yine Pilot Vecihi’dir…

…

Yaşamının son yıllarında, kurduğu havayolu şirketinin kapanmasına yönelik baskılara ve suikastlere dayanamayan Vecihi Bey iflas eder; borçlarından dolayı Kurtuluş Savaşı’nda gösterdiği kahramanlıklardan dolayı bağlanan maaşına bile haciz konur…Ve Ankara’da anılarını yazarken beyin kanaması geçirir…

“Pilot Vecihi”, 16 Temmuz 1969′da toprağa verilir…

O gün, Ay’a adam atacak ilk insanı taşıyan Apollo 11 dünyadan ayrılmaktadır!..

Amerika’da milyonlarca insan, havacılık tarihinin bu en önemli gününde bir araya gelirken, aynı gün toprağa verilen Türk havacılık tarihinin büyük kahramanı Vecihi Hürkuş’un cenazesine katılan insanların sayısı, iki elin parmağını geçmez.”

İşte böyle yazmış Sunay Akın, nefis bir hikayenin içinde.

Önce buz kestim, cehaletimden utandım…Sonra, toprağımdan utandım.

Biraz önce bir yazı yazdım, yabancı hayranlığımızla gidişimizin yeni sektörlere de olan etkisi üzerine. Şimdi bu yazıyı yazarken tekrar düşünüyorum da, bu bir nev’i Don Kişot’luk. Yani bu gerçeğe karşı koymak. Biz ezelden böyle başlamışız…

Türk sineması “Hikaye yok” diye ağlıyor…

Devrim Arabaları gişede zar zor ayakta kalıyor.

Oscar alan filmlere ayılıp bayılıyoruz, “Pilot Vecihi” dendiğinde ise aklımıza Şener Şen geliyor.

Sağolasın Ertem Usta, en azından bir şekilde hayatımıza sokmuşsun.

Peki hani Pilot Vecihi’nin hikayesi? Nerede kitaplardaki yeri?…

Çok üzülüyorum, çok dertleniyorum böyle durumlara, çok…

Random Posts

Kral öldü, yaşasın Kraliçe… / The King is dead, long live the Queen…

Olcayto — Thu, 22 Apr 2010 08:44:11 +0000

“King of pop”

Pop’un kralı yani. Böyle biliyorduk onu. Estetikler ve rahatsızlıkları ile bizi o kadar alıştırmıştı ki, hepimizde bir “ölmeyecek” duygusu oluşmuştu anlaşılan, zira ölümüyle beraber bütün dünyada resmen bir şok dalgası oluştu.

Komplolar havalarda uçuştu, suçlamalar, son fotoğrafları, son provaları… Tüm bu gürültü gerçeği değiştirmiyordu; Michael Jackson ölmüştü.

The “King of pop”. We have known him by this name. Seems that because of all those surgeries he had, somehow he made us believe that he was “immortal”. That’s why when he passed away, a huge shock wave wandered all around the globe.

Conspiracies flew around, his last photos, last reherseals, his medicines, many accusations… But despite all of these voices, truth didn’t change; Michael Jackson was died.

Michael, Micheal, Mike, MJ, Jacko, Michael Jackson…O’nu farklı isimlerle çağırdık ama herkesin ortak olduğu tek bir isim değişmedi; “Moonwalker”. Benim gibi 30′unu geçmiş gitmiş olanlar için çok mühimdi, zira Thriller ile bir video klipten tırsılabilineceğini öğrenmiş, Bad ile triplere girmiş, Ghost ile görsel efektleri tanımış, Scream ile -hala kırılamamış olan- 7 milyon dolarlık bir klip nasıl oluru görmüştük.

Hele ki, siz de benimle beraber 93 senesinde İnönü stadında bulunduysanız, daha bir anlamlı oluverir her şey.

Öldü gitti kendisi…Elvis’ten sonraki en büyük kayıp olarak nitelendirildi. Herkes görkemli bir anma töreni bekledi. Tüm dünyada müzikal anlamda kırdığı rekorların haddi hesabı olmayan bu adam için dünya olarak bir teşekkür etmeliydik.

Edemedik.

Edememeyi bırakın, tuhaf bir anma töreninde en çok konuşulan konu çocukları oldu, ve hatta çocukların neden bu kadar soğukkanlı oldukları.

Cenaze töreni dendi, yakıldı mı yakılmadı mı ne oldu demeye kalmadan cenaze oldu bitti.

Şimdi ise bekliyoruz. Ya da şöyle diyeyim, en azından ben bekliyorum. Ne zaman birisi “Talk the talk, moon the walk” yapacak diye. Bir kuşağın hatta neredeyse iki kuşağın tüm müzik, sahne ve dans anlayışını değiştiren adam için yapılmış ne bir konser var, ne bir albüm. Ha ufak tefek şeyler yapıldı evet, ama burada bahsettiğimiz hayattayken “We are the world” diye bir proje yapmış bir adam.

Peki biz dünya müziği olarak neyle ilgileniyoruz?

“Lady Gaga”…Acaba travesti mi? Beyonce ile düeti nasıl? Yeni klibi nasıl? Ödül töreninde ne giydi?

“MTV Icon” varadı eskiden, sanatçılar yitip gitmeden saygı gösterilirdi, anlaşılan artık yitip gitse de kimse o kadar önemsemiyor.

Merak ediyorum, Madonna ne düşünüyor acaba…

—————————————————————————————–

Michael, Mike, MJ, Jacko, Michael Jackson… We all called him in different names but all of us was certain abaout one spesific name; “Moonwalker”. And if you are over 30, just like me, we all learned that you can get “thrilled” by a video, you can be really “bad”, live your life as a “ghost” or looking at a video budget of $7m and “scream”.

And if you are lucky enought to watched him alive, well, THAT is one hell of an experience.

Now, he’s gone…All the critics considered his death the biggest lost after Elvis Presley, the other King. We all waited for his “royal ceramony”. We had to thank him for all the records (in both meaning) he managed.

But we couldn’t.

Despite the ceramony, in a weird special event organised by his parents; the only thing everybody talking about was his children and why they were calm.

Also about the funeral, what happened, was he burned, burried, we don’t know.

And now we are waiting. Well, at leaast, I am waiting. Waiting for someone who’s gonna “Talk the talk, walk the moon”. There ie neither any concert nor album fot a guy who shaped almost 2 generations’ music adn dance history. We still couldn’t make this as a world, but this guy, just one guy did a thing called as “We are the world”.

So, what are we interested in?

“Lady Gaga”… Is she a ts? How was her duet with Beyonce? Have you seen her new video? What is she gonna wear in the next awards?

We used to have “MTV Icon” which was showing respect to artist when they were alive. Now, even the artist passes away, appearently, no one really cares.

I wonder, what is Madonna thinking about these…

Seth Godin’den altın kural. / Golden rule from Seth Godin.

Olcayto — Mon, 19 Apr 2010 15:20:21 +0000

Seth Godin; blog yazmanın kuralını olmasa da, “internette yazmanın altın kuralı”nı nefis bir yazıyla özetlemiş. Aşağıda orijinal yazı, burada linki ve hemen altta da türkçe tercümesini yazmadan edemedim. İster blog yazın, ister mikroblog, ister “o an ne olduğunu”, ama bu yazıda geçen DNA mantığını aklınızdan çıkartmayın.

Seth Godin defined the golden rule of blogging with a simple yet powerful article. You can find the original artical below, of from his site. I couldn’t resist but carried this great commentary here. If you are either blogging or micro-blogging, or even sharing on “what’s happening”, please don’t forget the great “DNA” sample below.

Bir yabancı blogunuzu okuduğunda

Geçenlerde gerçek dışı bir deneyim yaşadım. Bir kafede oturuyordum ve birisinin (arkadaşının önermesi ile ancak benim kulak misafiri olabilecek kadar yakında olduğumu bilmeden) blogumu açıp okumaya başlamasına şahit oldum. Tam karşımda, burnumun ucunda, birisi beni (açıkçası, dijital beni) ilk defa deneyimliyordu.

İşte o an oluşturabileceğim o “ilk intiba” hakkında yapabileceğim hiç bir şey yoktu. Hemen yanına gidip, “Yo, o iki tanesini geç, o ikisi güzel değil, bir iki ay geriye git, daha derin ve anlamlı yazdıklarımı oku…” diyemezdim…

DNA gibi. Tek bir hücre hepsi adına bütün kodu taşıyor.

Dün öğlen yediğiniz yemek ilk intibayı oluşturabilir, ya da birisinin sayfasına bıraktığınız bir yorum veya büyük müşterinizin ofisindeki müşteri ilişkilerine yeni başlayan adamla yaşadığınız diyalog…

Üstümüze yığınla bilgi akıyor, ve hayatta kalmak için, içlerinden küçük parçaları alıp büyüterek büyük resim hakkında fikir sahibi oluyoruz. Fark mı? Fark için zaman yok.

Yaptığınız her etkileşim sizin için büyük resmi çizebilir.

————————————————————————————————————

When a stranger reads your blog

I had a surreal experience the other day. I was sitting in a coffee shop and watched someone (at the recommendation of a friend who didn’t realize I was within earshot) open up my blog and start reading it. Right there, out of the corner of my eye, someone was experiencing me (well, digital me) for the first time.

Here it was, my first impression writ large. No fair running over and saying, “no, skip those two, those two aren’t so good, go back a month or two and read the generous, thoughtful ones I wrote…”

It’s like DNA. One cell carries the coding for all of them.

That meal you served at lunch yesterday might be the first impression, or that comment you left on someone’s page or that customer service interaction with the new guy at your big client’s office…

There’s a riot of information racing by, and to survive, we snatch little bits and then magnify them into what we embrace as the full picture. Nuance? No time for nuance.

Every interaction might be the whole thing.

Öze dönüş / Back to basics

Olcayto — Mon, 19 Apr 2010 11:26:41 +0000

“Yeniden merhaba”.

Farkedebileceğiniz üzere blogun tasarımı değişti… Bir önceki karizmatik, bol sayfalı, fotoğraflı, janjanlı blog yerini bu yeni oldukça boş haline bıraktı. Kimileriniz beğenmiştir, kimileri hoşlanmamıştır sanırım. Beğeni kısmını geçersek neden böyle oldu?

Hatırladığım için.

Aslında blog yazmaya neden başladığımı, blog yazmayı sevmemin ana sebeplerini hatırladığım için. Aslında hatırlamak da denemez; hatırlatıldım. Karım, bir film ve sevdiğim bir abimle yaptığım bir sohbetin sonunda, asıl istediğimin bu olduğunu, yazmayı ne kadar çok sevdiğimi, ve blog tutmamın sebebinin özünde yatanın “iyi fikir” duygusu olduğunu hatırladım.

Zira geçen zaman içerisinde buralar bir “blog” olmaktan çok, bir nevi portal gibi bir hal almıştı. Yani kendime yabancılaşmıştım. Ama şimdi hepsi geçti. Geçmese de, geçme yoluna girdi.

Burada tekrardan “bence iyi fikir” dediğim şeyler olacak sadece. Ve düşündüğüm gibi ilerlersem de, bolca yazı… Bu halini beğenir misiniz bilemiyorum, sanırım çok da takılmıyorum. Zira her şeyin başlama sebebi olan iyi fikir! blogunu 2005′de açtığımda diyordum ki; “Top benim topum, isterseniz beraber oynarız, oynamazsanız da ben tek başıma oynarım.” Çünkü tek başımaydım, ve bu yüzden iyi fikir çalıştı.

Geçen zaman da bunu unuttuk, şimdi köklere dönüp tekrar “ben” olma zamanı. Sizin de oyuna katılmanızı, link paylaşmanızı, fikirlerinizi yazmanızı, hepsinden önemlisi yorum bırakmanızı çok isterim.

Ama katılmazsanız da, top benim topum, kendi kendime oynarım.

Yani; “yeniden merhaba”.

———————————————————————————————-

“Once more, with the feeling.”

As you can recognize, theme of the blog has changed. The previous eye-candy theme, with lots of pages, visuals left its place to this quite empty one. Probably some of you liked this, some didn’t. Despite the “like” part, why this change happened?

Because i remembered.

I remembered why i started blogging in the first place. To be honest, i didn’t remember, i was made to remember, thanks to my wife, a great movie and a conversation with a great fella’. I remember the core reason why i blog; “good idea”.

In last year, this address became like a portal, or a brand site more than a blog. And this means that i forgot myself. Now, its all gone, at least, started passing away.

Once again, there will be only things which i consider as “good idea”. And if i can make it, there will be plenty of articles, writings. I don’t know if you’ll like this version, but to be honest, i think i really don’t care. Because when i opened my very first blog “iyi fikir!/good idea!” in 2005, it was my game, my rules. Because there was no one around. And this particular reason make this thing work.

In the past few year, i forgot this reason, but know, its time to go back to basics and become “me” again. I would love to see you join my game by sharing links, thoughts and most above; comments.

But if you wont’t join, its ok, i can play by myself.

Once more, with the feeling.

Dijital ajanslar vs Reklam ajansları. Ya da köpekbalığı havuzuna hoş geldiniz.

Olcayto — Fri, 02 Apr 2010 09:33:51 +0000

“Dijital Reklamcılık”. Yeni kavramımız. Son 10 yıldır hayatımızdaydı ancak şu son 1,5 senede geldi iletişimin merkezine oturdu. Dijital ajanslar “geleneksel” reklam ajanslarının kabusu haline geliverdi bir anda.

Sebepleri neydi peki?

Reklam ajansları Bernbach’ın mirasını tükete tükete bir hal olmuştu. “Ödüllük iş” gibi satmayan ama güzel gözüken işler, müşteriye yaratıcı fikir diye önerilen floor-graphics’ler, ışıklı outdoorlar derken kendini tekrar girmiş ve ilk kez müşteri ajansın önüne geçmişti.

Peki nasıl?

İnternetten gördüğü şeyleri istemeye başlamıştı. Müşteri karşısında aciz kalan ajanslar da bir noktada ipleri müşteriye verdiler. İşte bu aralıkta bir anda ortaya dijital ajanslar çıktı. Reklam ajansları tarafından “web sitesi” ve “banner” olarak algılanmaktan öteye geçemeyen interneti; bir anda müşteriler nezdinde advergame, oyun, facebook, aplikasyon gibi kelimeler ile yepyeni bir oyun alanı haline getirdiler.

Ve çok da başarılı oldular. İşini gerçekten iyi yapanlar aradan sıyrıldı, hızlı bir şekilde büyüdü. Reklam ajansları ise başta “Aman canım ne olacak ki” duygusundan maalesef geç çıktılar ve bu arada atı alan Üsküdar.com’u geçti…

Şimdi şimdi reklam ajansları buna çözüm arıyorlar, dijital ajansları satın alıyor ya da önde gelen ajanslarla “exclusive” anlaşmalar imzalıyorlar. Reklam ajansları ayrı bir yazı konusu.

Benim değinmek istediğim dijital taraf.

Fena halde yeni bir oyuncak bu.

Öyle ki; sosyal medyaya “mecra” diyecek kadar yeni ve şuursuz.

Arkadaşlar, mecra internettir, sosyal medya değil. Tıpkı televizyonun mecra olup; programların olmaması gibi.

Sosyal medya çılgınlığının sardığı dünyada bayrak taşıyan Türkiye oldu. Yüksek genç nüfusu ve toplumun getirdiği yasaklar sebebiyle bunun olmaması zaten imkansızdı. Bu noktada işler sarpa sarmaya başladı.

“Sosyal medya uzmanı” ünvanıyla bir anda ortalığı 18-23 yaş arası “uzman”lar sardı. CV’lerinde yer alan konuyla alakalı tek özellik “facebook kullanıyorum” yazmaları idi.

Stratejinin, tecrübenin, internette “kızmama” olgunluğunun oluşup oluşmadığına bakılmadı. Ha diğer türlü de hatalar olmadı mı? Olmaz mı…

Başarılı bir pazarlamacı ile çalışan bir marka Türkiye sosyal medyasının ilk büyük kavgasının göbeğinde yer aldı. Ve bakın işin acı tarafı ne oldu; bu markanın kavga öncesinde yaptığı iletişim bir noktaya kadar çok başarılıydı, ki adı geçen markanın zaten internet üstünde çok başarılı işleri bulunuyordu. Sonrasında bu kavga patlak verdi, kıyamet koptu vs. vs.

Kavga öncesi iletişim geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımızın yazdığı bir kitapta “casestudy” olarak incelendi. Nefis bir başarı öyküsüydü. Peki ya sonrası?

Hani kavga? Kriz?

Yok.

Halbuki öncesi kadar sonrası da o kadar önemli ki. O krizde ne yapıldı, ne yapılmamalıydı. Hatalar neydi? Hiçbirimiz fazla karışmadık, zira maalesef ki hepimiz “friend” idik.

Kabul edelim toplum olarak “businesswise” olmayı hiç beceremedik. İşi eleştirdiğiniz anda “Abi sen de mi ya?” serzenişleri ile karşılandık hep. Bunun sonucunda arkadan gelen genç jenerasyona işin nasıl yapılıp nasıl yapılmaması gerektiğine dair hiçbir data bırakamadık. İstedik ki kendiler atlasın denize, ya batar ya çıkar.

Bu süreçte markaların iletişiminin sadece “havuç” vermek üstüne olan kampanyalar ile olduğunu düşündük ve savunduk. Sürekli bir hediye verme dürtüsüne gittik, demedik ki “Marka iletişimi sizin hediye verdiğiniz süreçte değil, hiçbir şey vermediğiniz süreçte ne yaptığınızla alakalıdır”.

Sustuk, hala susuyoruz.

Son dönemde farkında mısınız, dijital ajanslar özellikle de sektörün önde gelen dijital ajansları fena halde çuvallayan işlere imza atıyorlar.

Ha yanlış anlaşılmasın, benim nezdimde çuvallayan işler oldu bunlar. İletişimin gazına gelip kantarın topuzunu kaçırdılar gibi. Üstelik bunların başındaki adamları da tanıyorum, sevdiğim, zehir gibi adamlar, ancak işte bir şekilde göz kararması ile tuhaf işler çıkmaya başladı.

Bir kampanya yapıldı; “Oldu olacak bir de üstüne para verelim”i gerçekten hayata geçirdi, baya bildiğin para verdi. Diğer bir tanesi viralimsi yapacağım derken rezil olma durumuyla karşı karşıya kaldı, başka birisi danışmanlık yaptığı firmaya danışmanlık yaptığının bilindiğini unutup adeta dışarıdan birisiymiş gibi fikir yürüttü, altındaki yorumlar ile iş sarpa sardı.

Ve hakikaten işi bilen kişiler bu eleştirileri yapamadı, zira arkasında duran adamlar dediğim gibi, sevdiğimiz arkadaşlarımızdı.

Şimdi dijital ajanslar aynı gazla 360 derece ajans olmaktan dem vuruyorlar.

Bu düşüncelerinde ciddilerse, dijital ajansların çöküş yılına şahitlik edeceğiz demektir.

3 dakikalık ferah feza virallere, 72dpi görsellere, domain ya da banner alanı satın alarak çözülen “medya satın almalara” alışkın şirketlerin, anlatacaklarını 12 saniyede anlatmak zorunda kalacakları –ki bunun 3 saniyesi logo (PS) olmak zorunda-, gazeteye/dergiye CMYK olarak 300 dpi ilan yollayacakları, ve medya satın almada şantajın rüşvetin havada uçuştuğu bir alana adım atmak için iyice bir düşünmek gerekir.

Köpekbalıklarıyla dolu bir deniz değil, bir köpekbalığı havuzu burası.

Sözün özü; artık “Körler sağırlar birbirini ağırlar” deyişini kenara bırakıp, “işi tartışmayı” bir şekilde öğrenmemiz lazım. Güzel olanı alkışlamayı öğrendik, şükür. Şimdi de olmamışa olmamış demeyi, ve bunu boklamak için değil sektörün daha iyi bir hale gelmesini sağlamak adına yapmalıyız.

Bu arada elmalarla armutları da karıştırmamak lazım. Daha önce yapılmış olan bir iş tekrar yapılabilir. Stratejisini alır, kendisi yorumlar. “Aynı” olması demek “kopya” olması demek değildir.

Öyle olsa topyekün reklamcılık sektörünün kepenk indirmesi lazım.

İşi bilen, işten anlayan kişilerin susması yetmedi mi artık.

Buralar hepimizin ekmek teknesi, yamalamak yerine tamir edelim.

Tivibu TV reklamı

Olcayto — Sat, 27 Feb 2010 15:02:25 +0000

TTNET’in yeni hizmetinden haberdarsınızdır; “TiVİBU”. Geçtiğimiz hafta sağolsunlar beni de davet ettiler, gittik lansmanında dinledik, keyifli bir gece geçirdik.

Ben şimdi “Şusu neden yok, bu böyle olsa daha iyi olmaz mıydı” diye fikir yürütmeyeceğim, zira Flash player’ı olmayan bir iPhone halen ortalıktayken bunu sorgulamak mantıksız geliyor. Kişisel olarak dünyadaki tüm yeni teknoloji şirketlerinin artık ürünü piyasaya sürmelerinin, kullanıcılardan gelen talepler ve kişisel özelleştirmeler ile ideal haline getirildiğine inanıyorum. Yani eminim ki şu anda takılacağımız noktalar yakın gelecekte ortadan kalkacaktır.

Her ne kadar artık iyice mesleki olarak dijital marka iletişimi yapıyor olsam da, damarda reklamcılık baki, bu sebepten benim sorunum TiViBU ile değil; televizyon reklamıyla alakalı. Reklamı buradan indirebilirsiniz: tivibu TVC

Gözüme takılan iki nokta dikkatimi çok çekti.Birincisi, yurtta tek bir odaya toplaşmış gençler görüyoruz. Dış sesimiz onlara odalarında bilgisayarlarından izleyebileceklerini söylüyor, çok doğru. Ancak; tivibu’da şu anda maç yayınları olmadığı için, TV’dan gelen ses olarak biz ne duyuyoruz? “Savunması bir şekilde bekleyen ceylana doğru yaklaşan dağ aslanı” ?!?!

Yurtta bir arada kalan bir sürü adam ve belgesel?

Oraya Star Wars ya da Lord of The Rings müziği koysak, ya da hiç olmadı bir basketbol karşılaşmasının sesini duysak çok daha güzel ve mantıklı olmaz mıydı?

İkincisi de; ki bunu Friendfeed’de de sordum, teyzelerin olduğu plan. Hani 3 teyce sevdikleri programı izlerken içeride yemek yanıyor.

Teyzelerin TV izledikleri aşikar, ekrana olan mesafe, ekran ışığı ve sehpa üstündeki TV kumandası en büyük göstergeleri.

Ancak tivibu televizyondan izlenemiyor ki? Yani en azından lansmanda benim ilk sorduğum soruydu; “Settopbpx var mı?” diye ve aldığım cevap daha olmadığı yönünde idi. O konuda da çalışılıyormuş, ancak henüz ortada yok. E o zaman ne alaka televizyon?

Bir de konu dışı olarak, ürüne isim koyan kuruma bir sorum olacak.

Mümkünse buradan cevaı yazıverin bu konu daha dallanıp budaklanmasın zira kimse de farkında değil.

Ürünümüzün adı TiViBU.

Ve bakınız; TİVİBO.

İsimlendirmede bu konu nasıl olur da dikkatten kaçar?

Sözün özü, TTNET’e bravo, çok mühim bir işe el attılar, yıllardır Amerika’da top koşturan Apple TV olsun Tivo olsun, bunlara denk, Digiturk ve D-Smart hegemonyasını kırabilecek güzel bir ürün sundular.

Ancak reklamlarında işte bu dediğim konular bana takıldı. Ha tabi benimki mesleki deformasyon, kabuledilebilir kayıp olarak da algılanabilirim, ama yazmazsam da çatlarım :)

Bir kere daha bu vesile ile bizi ağırlayan TTNET TİVİBU ekibine, Excel İletişim ve Promoqube‘a buradan teşekkürü borç bilirim.

OlcaytoCengiz.com » Yerinde Tespit

Tarihten ders alamamak…

Related Posts

Dün sosyal medyada ne öğrendik?..

Related Posts

“Hayat bisiklete binmek gibidir..

Random Posts

İsmail Cem TV Ödülleri ardından…

Related Posts

“Pilot Vecihi”

Random Posts

Kral öldü, yaşasın Kraliçe… / The King is dead, long live the Queen…

Related Posts

Seth Godin’den altın kural. / Golden rule from Seth Godin.

Related Posts

Öze dönüş / Back to basics

Related Posts

Dijital ajanslar vs Reklam ajansları. Ya da köpekbalığı havuzuna hoş geldiniz.

Related Posts

Tivibu TV reklamı

Related Posts